Naar mijn mening gaat het al een tijdje bergaf met Daan, maar dat hij er nog voor beloond wordt, slaat alles.
Ga de uitdaging aan en probeer zijn eerste CD 'Victory' eens te beluisteren in een keer.
Ben je echt hardcore? Probeer dan zijn laatste CD 'The Player'.
De riedeltjes zijn net iets te gemakkelijk neuriebaar, de synths niet straf genoeg, en Isolde en haar drums vallen terug op bekende patronen. De hele plaat is heel herkenbaar Daan, en daar zit het probleem nu net. [b]Dit hebben we al eerder gehoord, en beter.[/b] We hebben de indruk dat Daan na de overwinning van “Victory” op zijn lauweren rust. Daar waar hij vroeger altijd voldoende zelfrelativeringsvermogen aan de dag legde, [b]lijkt Daan nu een beetje een karikatuur van zichzelf te zijn geworden[/b]. Eentje die ballen mist dan nog wel. Songs als “Adrenaline” en “Le vaurien” staan bol van de degelijke arrangementen en uitgebalanceerde akkoorden, en toch klinkt het geheel geprefabriceerd en fragmentarisch. [b]De plaat hangt maar losjes aan elkaar en we hebben moeite om onze aandacht erbij te houden. Soms lijkt het alsof we naar oude B–kantjes van A–ha luisteren.[/b] De eigthies feel is er wel, maar de dansbaarheid die nummers als “Swedish designer drugs” groot maakten, is vergleden naar flauwe lounge.
...
Bron: http://www.cuttingedge.be/music/daan/theplayer
Nieuwsbericht: DeMorgen.be: Daan triomfeert op Zamu Awards
Geen opmerkingen:
Een reactie posten